کوچه پس کوچه های کودکی را به سرعت طی کردیم و در زندگی گم شدیم.

همه زیبایی ها رنگ باخت و در زمانه ای که زمین درحال گرم شدن است قلب هایمان یخ زد!

نگاهمان سرد شد و دستانمان خسته...دیگر باران با ترانه نمی بارد!
و ما کودکان دیروز چقدر دلتنگیم

و سال هاست وقتی پشت سرمان را نگاه می کنیم،جز رد پایی از خاطرات خوش بچگی نمی یابیم،

و در ذهنمان جز همهمه زنگ تفریح،طنین صدایی نیست...!
و امروز چقدر دلتنگ "آن روزها" ییم
و هرگز نفهمیدیم ،
چرا برای بزرگ شدن این همه بی تاب بودیم...؟!؟